Μήνυμα του Χρήστου Χουλιάρα για το Γεφύρι της Πλάκας

Ήμουνα στην Αθήνα όταν μάθαμε τα άσχημα νέα. Το γεφύρι της Πλάκας έπεσε. Τα τηλέφωνα σπάσανε, διάφορες συγκεχυμένες πληροφορίες από ιντερνετ, από τηλεφωνικές επικοινωνίες: το γκρέμισε το νερό, γυρίσανε τον Αώο στον Άραχθο. Η ουσία είναι μία: Το γεφύρι χάθηκε. Αισθάνομαι θλίψη γιατί παλέψαμε ενάντια στο φράγμα για να σωθεί το γεφύρι που τώρα χάθηκε λόγω εγκατάλειψης. Αισθάνομαι τύψεις γιατί δεν σκέφτηκα ποτέ ότι ένα τόσο παλιό έργο πιθανόν χρειάζεται συντήρηση και άρα να χρειάζεται να ενεργοποιηθούμε και να παλέψουμε για χρηματοδότηση μιας μελέτης αναπαλαίωσης. Αισθάνομαι ντροπή που σαν κοινότητα δεν προστατέψαμε το παλαιότερο μνημείο του τόπου μας. Αισθάνομαι θυμό για τις αρχές του τόπου μας που δεν προστάτεψαν το γεφύρι που χτίστηκε με τόσο κόπο και χρήμα πριν από 149 χρόνια και μνημονεύεται ως το μεγαλύτερο μονότοξο των Βαλκανίων, από τους λιγοστούς άλλωστε τουριστικούς πόλους έλξης των Τζουμέρκων. Από δω και πέρα; Πρέπει όλοι να κάτσουμε στο τραπέζι και σοβαρά να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε ώστε να διορθώσουμε το κακό που έγινε. Θέλω να πιστεύω ότι κάτι μπορεί να γίνει και τότε είμαι σίγουρος θα το κάνουμε.

                            ΘΡΗΝΟΛΟΗΜΑ

Τρανό γεφύρι, τρίδιπλο ποτάμι σ' έχει πάρει
στου κάτω κόσμου τ' άφαντα, στου Αχέροντα τα βάθη,
κι εχάθ' η πόρτα η τοξωτή, τ' ατίμητο λιθάρι
με των μαστόρων τον ιδρώ, των διαβατών τα πάθη.

Κόμπος στο στήθος, τρέμουλο στο χέρι, αδυνασία
να νοηθώ πως έτσι, άδοξα τελειώνει σου η ιστορία.

Κώστας Κοτζιούλας