Ο Γεώργιος Σπύρου «έφυγε για την πατρίδα» είπε στον επικήδειο λόγο του, στις 22 Φεβρουαρίου 2016, ο μητροπολίτης Αιτωλίας & Ακαρνανίας κ.κ. Κοσμάς .

Πίσω του άφησε άπλετο φως, που το νιώθουμε να μας λούζει.
Μπήκε η Άνοιξη και ο παππούς λείπει περισσότερο τώρα,
τώρα που οι τριανταφυλλιές του, στον αμφιθεατρικό κήπο του σπιτιού του ανθίζουνε και ραίνουν ζωή όλη την πλάση.
Ο Γεώργιος Σπύρου ο μάστορας της πέτρας, ο στρατιώτης του μετώπου, ο λόγιος, ο διανοούμενος, ο καλλιτέχνης, ο μελετητής της ζήσης, ο φιλάνθρωπος, ο συλλέκτης της ιστορίας, ο μερακλής χορευτής, ο ιδρυτής μουσείων και μιας «σχολής».. σχολής αυθόρμητης ζωής, αυτή που ξέρουν να την εμπνέουν λίγοι και δεν έχουν γραφτεί οι τρόποι της σε αράδες βιβλίων.
Ο Γεώργιος Σπύρου σύμφωνα με τις οικογενειακές πληροφορίες αλλά και καταγεγραμμένα σε άρθρο της Ελευθεροτυπίας το 2002, εγκαινιάζει το ανακαινισμένο Αγροτικό Μουσείο Περάματος Διστράτου Άρτας το 1984 με την άδεια της Νομαρχίας Άρτας.
Θυμάμαι σαν παιδί, πόσο αυστηρώς ήσυχα έπρεπε να μπαίνουμε μέσα στο μουσείο του παππού. Αρχικά η είσοδος ήταν για εμάς χτυποκάρδι, ύστερα κοιτούσαμε από τη γωνία των δωματίων, βγάζαμε διαγωνίως του τοίχου το μισό βλέμμα, ώσπου το σώμα να εξοικειωθεί με την προσταγή, ελισσόμασταν ανάμεσα από τα εκθέματα με σεβασμό.
Ανδρικές και γυναικείες ενδυμασίες καθημερινού μόχθου, οικιακά σκεύη, αγροτικά εργαλεία, εργαλεία των μαστόρων της πέτρας, των πετράδων, γράμματα ξενιτιάς, αργαλειοί, αδράχτια, νάκες, κούκλες με μάτια γεμάτα τσίνορα χρόνων, υφαντά άγρια, συσκευές καθημερινότητας, βιβλία. Η άνω τελεία εκείνων των βιβλίων. Τα αναγνωστικά που σώθηκαν μέσα στο οίκημα του Μουσείου, αναγνωστικά και παιδικές φωνές στο γέλιο και στο κλάμα του διακόπτη της μνήμης.
Ο Γεώργιος Σπύρου είχε την ιδέα να συλλέξει τη ζωή που χάνονταν και να την τοποθετήσει ευλαβικά μέσα σε ένα Μουσείο.
Το Αγροτικό Μουσείο στεγάστηκε μέσα στο σχολειό του Περάματος Διστράτου Άρτας. Στο σχολειό που πέρασαν δεκάδες δάσκαλοι για να διδάξουν, που άντεξαν στην πρόκληση των βουνών και εκατοντάδες παιδιά για να μάθουν γράμματα. Το σχολειό που έχτισε μεταξύ άλλων και ο πατέρας του Γεώργιου Σπύρου, Ευάγγελος και ο ίδιος πρωταγωνίστησε σε αυτό και σε άλλα σημαντικά έργα όπως γνωρίζουμε από τις δηλώσεις του πρώην προέδρου κοινότητας Απόστολου Φλώρου.
Το σχολειό που σίγασε από φωνές και απέκτησε την αίγλη της στεντόρειας αιώνιας μνήμης, που δεν ρημάχτηκε, χάρη στον Γεώργιο Σπύρου, που έμεινε όρθιο για να θυμίζει πως κάποτε και εκείνοι οι τόποι έσφυζαν από ανθρώπους και πως ανάμεσα στα όρη και στις κρυφές χαράδρες μονομαχεί ο αγώνας.
Και ανάμεσα σε όλη αυτή την ιστορική συλλογή του Γεώργιου Σπύρου, του ευεργέτη, η μορφή του πατέρα και παππού με έναν σωρό από σειρές φωτογραφιών, δικών μας. Από τα πέντε του παιδιά τον Παναγιώτη (τον πατέρα μου), τον Χρυσόστομο, τον Ευάγγελο, τον Δημήτρη, την Ελένη και τα παιδιά τους, τα εγγόνια του. Εμείς ανάμεσα στις μνήμες. Μαζί του σε πόζες γελαστές και χρωματιστές, όχι συνηθισμένες. Γιατί ο παππούς ήταν σκηνοθέτης των στιγμών, ήξερε να τις επιχρωματίζει με το ύφος του, ώστε τώρα που λείπει να γνωρίζουμε όλοι σιωπηλά, πόσο πολύ λείπει, πως άφησε το στίγμα της η σπινθηροβόλα και πρωτοποριακή γνήσια φύση του. Πόση σοφία έκρυβε αυτή η πράξη. Σε ένα Μουσείο, ανάμεσα στα εκθέματα κι εμείς, η οικογένειά του, να μας κοιτούν εκατοντάδες μάτια επισκεπτών, γιατί όλα αυτά ήταν ζωή, προγόνων και απογόνων και η συνέχεια ή η ροή της ιστορίας των ριζών.
Στον «αποχαιρετισμό" του παππού, του Ηπειρώτη ή Τζουμερκιώτη όπως υπέγραφε εκείνος, πάνω στα κεραμίδια του Μουσείου μια χελιδονοφωλιά λουστραρισμένη από προσμονή, υπήρχε για να θυμίζει αυτή την Άνοιξη που μπαίνει μετά το χειμώνα, σαν την αρχή του μοιρολογιού που γυρνά ο σκοπός του πάντα σε ζωηράδα συρτού.
«Γιώργ-ου, του βρη’ ς τα’ άλογ- ου;»
έλεγε η γιαγιά, η Βασιλική Σπύρου, η σύζυγος του Γεώργιου Σπύρου
στους θρύλους και στα παραμύθια της τα ανοιξιάτικα μεσημέρια που όλοι έπρεπε να κοιμηθούμε, μα εμείς τα εγγόνια, δεν είχαμε ύπνο, πώς να κοιμηθείς όταν έχεις να γευτείς τέτοια ιστορία..

και να την "συνεχίσεις".

Ο Γεώργιος Ε. Σπύρου απεβίωσε σε ηλικία 99 ετών
στις 21 Φεβρουαρίου 2016,
κηδεύτηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2016
στον τόπο του το Δίστρατο Άρτας
παρουσία της οικογένειάς του,
του πρώην προέδρου κοινότητας Απόστολου Φλώρου,
και του πλήθους Ηπειρωτών, συντοπιτών και περιφέρειας.

Βασιλική Σπύρου
(εικαστικός)
Αθήνα 2016, Μάρτης