Η εικόνα του ποταμού Αράχθου με τα  νερά του να κυλάνε, τα χαλίκια , τις άσπρες πέτρες και  τα πλατάνια στις όχθες του, είναι μια εικόνα αυθεντικής ομορφιάς. Αν μέσα στο κάδρο  προσθέσεις και  πλαστικά  μπιτόνια, λάστιχα αυτοκινήτων, κάθε μορφής νάιλον και σαβούρα, τότε η κατάσταση αντιστρέφεται και η εικόνα καταντάει τραγελαφική.  Ήγουν   τράγος κι έλαφος μαζί!

 Αυτή την εικόνα τη συναντάμε κάποιες φορές στο ποτάμι μας. Εκεί καταλήγουν πολλά πλαστικά  ή άλλα απορρίμματα  του χωριού μας που δεν μπορεί να τα παραλάβει  η σκουπιδιάρα του Δήμου.  Η αιτιολογία πως το ποτάμι θα πλημμυρίσει το χειμώνα και  θα τα παρασύρει, δεν είναι σοβαρή. Ούτε αποτελεί   λύση, ακόμη κι αν καταφέρει ο Άραχθος με τις «κατεβασιές του» να  εξαφανίσει τα σκουπίδια από το οπτικό μας πεδίο.

  Η κατάσταση αυτή, αν και δεν είναι καινούργια, είναι ντροπιαστική. Το ίδιο ντροπιαστική  είναι και η εικόνα μιας πλαγιάς με ρείκια,  θάμνους ή δέντρα, μέσα στην οποία αναπαύονται  πλαστικές σακούλες, στρώματα ή υπολείμματα από σφάγια ζώων. Το πρόβλημα, ίσως, δεν είναι μεγαλύτερο απ’ ότι ήταν στο παρελθόν. Μεγαλύτερη  όμως είναι -ή πρέπει να είναι- η ευαισθησία μας.  Όλο και περισσότεροι    αντιλαμβανόμαστε πλέον, ότι ο τόπος μας  είναι μια σταθερά αναλλοίωτη στο χρόνο. Ίσως και πιο χρήσιμη απ’ ότι υπολογίζαμε τις εποχές της μεγάλης ευμάρειας.

 Αυτό το πρόβλημα απασχόλησε και το Δ.Σ. του Συλλόγου μας. Είπαμε να ξεκινήσουμε μια καμπάνια ευαισθητοποίησης  με τίτλο: ΜΗΝ ΠΕΤΑΤΕ ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ. Να προβάλλουμε το θέμα στην εφημερίδα, να τυπώσουμε μπλουζάκια κτλ. Αλλά πάνω απ’ όλα,  είπαμε, να  μην πάμε από την πεπατημένη της καταγγελίας, που είναι ο εύκολος δρόμος. Να προσπαθήσουμε να βρούμε μια λύση, την οποία και θα προτείνουμε. Πρώτα να βρούμε και να υποδείξουμε που μπορεί να πετάξει κάποιος τέτοιου είδους σκουπίδια και μετά ν’ αρχίσουμε να κατακεραυνώνουμε τους «ασυνείδητους».

  Στην προσπάθειά μας αυτή, βρήκαμε  ανταπόκριση από την αντιδήμαρχο και υπεύθυνη καθαριότητας του  Δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων, την κ.  Λίτσα Καραγιάννη. Επικοινώνησε μαζί της η πρόεδρος του Συλλόγου μας, η Μαρία Αράπη.  Μιας κι ήμουν στο χωριό μας, είπαμε  να μιλήσω  εγώ μαζί της και να δω με ποιο τρόπο μπορεί να βοηθήσει ο Δήμος σ’ αυτή την προσπάθεια. Θεώρησα καλύτερο να τη συναντήσω από κοντά, στο Δημαρχείο.

  Ομολογώ ότι η κ. Καραγιάννη μου δημιούργησε πολύ θετική εντύπωση.  Έδειξε ειλικρίνεια και πρακτικότητα. Μου είπε ότι  ο Δήμος διαθέτει ένα φορτηγό, το οποίο, εφόσον της αποσταλεί ένα αίτημα,  μπορεί να το στέλνει στις κοινότητες για να μαζέψει αυτά τα σκουπίδια. «Πολλές φορές το στέλνουμε μόνοι μας, ειδικά μετά τις μέρες των γιορτών και των καλοκαιρινών διακοπών, γιατί όσοι έρχονται αυτές τις μέρες,  συνήθως βγάζουν τέτοια σκουπίδια». Και συνέχισε: «Φυσικά, καλύτερο θα ήταν να μας έπαιρναν ένα τηλέφωνο στο δημαρχείο και θα στέλναμε το φορτηγό, μόλις ήταν διαθέσιμο. Ακόμη κι αν  αργούσαμε  3-4 μέρες, σίγουρα θα  ανταποκρινόμασταν στο αίτημα. Αυτό, άλλωστε, το ξέρουν οι πρόεδροι των τοπικών συμβουλίων και έπρεπε ήδη να σας είχαν ενημερώσει… ».

  Με κάθε ειλικρίνεια  μου εξήγησε,  ότι ο Δήμος δε διαθέτει (προς το παρόν, όπως είπε) άτομο το οποίο θα φορτώσει αυτού του είδους τα σκουπίδια και πρέπει  ο καθένας, να τα φορτώνει μόνος του. Σε άλλες εποχές, όταν ήμουν νεότερος δηλαδή, θα διαμαρτυρόμουν έντονα για το προσωπικό που όφειλε να έχει ο Δήμος και δεν το έχει, τα κοινόχρηστα που πληρώνουμε ως πολίτες  και την ανταπόδοση που πρέπει να ’χουν, το περιβάλλον που δεν μπορεί να περιμένει κτλ. (Κατανοώ όσους συνεχίζουν ν’ αντιδρούν παρόμοια. Δεν μπορώ να πω ότι έχουν άδικο.)  Τώρα, το μόνο που της απάντησα ήταν ότι «θα δούμε τι θα κάνουμε ως κοινότητα και πως μπορούμε εμείς, οι πολιτιστικοί σύλλογοι, να βοηθήσουμε στο ξεπέρασμα αυτής της δυσκολίας…».  

  Καμιά δεκαπενταριά μέρες αργότερα, επιβεβαίωσα αυτά που μου είπε. Καθάρισα κάποιες αποθήκες που έχω στο χωριό κι έβγαλα για πέταγμα ένα φορτηγό πράγματα. Πήρα τηλέφωνο στο δημαρχείο. Το αρμόδιο τηλέφωνο της κ. Καραγιάννη είναι: 2685360213. «Θα προσπαθήσω να στείλω το φορτηγό, το συντομότερο δυνατόν», μου είπε. Το ίδιο βράδυ, μέσω του προέδρου Βαγγέλη Λαμπράκη, με ειδοποίησε ότι το φορτηγό θα ερχόταν το επόμενο πρωί, στις δέκα. Στις έντεκα  (πέρασε κι φόρτωσε κι από αλλού), το φορτηγό ήταν σπίτι μου. Το φόρτωσα ως πάνω.

 Το ερώτημα είναι τι γίνεται,  εάν θελήσει κάποιος να βγάλει λίγα πράγματα π.χ.  ένα στρώμα. Δεν μπορεί να έχουμε την απαίτηση ο Δήμος να στέλνει δρομολόγιο, κάθε φορά που κάποιος βγάζει κι από κάτι. Κάπου θα πρέπει να υπάρχει ένας χώρος να φυλαχτούν τα λίγα, έως ότου μαζευτούν κι άλλα παρόμοια σκουπίδια. Ακόμη ένα ερώτημα είναι τι γίνεται, εάν κάποιος είναι ηλικιωμένος ή ανήμπορος να φορτώσει μόνος του τέτοια σκουπίδια. Θα πρέπει να λάβουμε  μέριμνα, τουλάχιστον μέχρι να προσλάβει υπάλληλο ο Δήμος. Εδώ είναι που πρέπει να βοηθήσουμε όλοι μας. Και η τοπική κοινότητα κι εμείς ως σύλλογοι. Εξηγούμαι για το τι μπορούμε να κάνουμε:

1. Ο πρόεδρος της κοινότητάς μας πρέπει κατ’ αρχήν να πληροφορήσει, μέσω κάποιας ανακοίνωσης η οποία θα είναι μόνιμα αναρτημένη στα καφενεία, για τη δυνατότητα που έχει το δημαρχείο να στέλνει φορτηγό για τέτοιου είδους σκουπίδια, καθώς επίσης και το τηλέφωνο της  αρμόδιας αντιδημάρχου.

2. Ο πρόεδρος της κοινότητάς μας θα πρέπει να ορίσει σε κάθε οικισμό ένα μέρος όπου θα συγκεντρώνονται τέτοιου είδους σκουπίδια. Αυτό το μέρος  πρέπει να είναι δίπλα στο δρόμο και να είναι περιφραγμένο. Θα μπορούσε να είναι λίγο έξω από κάθε συνοικισμό. Υπάρχουν απλές λύσεις για την περίφραξη, π.χ. πλέγμα. Τα λεφτά για την αγορά πλέγματος και την κατασκευή μιας τέτοιας απλής περίφραξης δεν είναι πολλά. Και για να μην μένουμε στα λόγια: τα λεφτά αυτά, αν δεν υπάρχουν στην κοινότητα, μπορεί να τα διαθέσει ο Σύλλογός μας.  Όπως είπε κι ένας χωριανός μας από το Κρυονέρι,  όπου  κουβεντιάζαμε το θέμα, (οι σκέψεις αυτές είναι προϊόν  συζήτησης με  χωριανούς κι από άλλους συνοικισμούς), εάν ένας επισκέπτης δει ένα χώρο περιφραγμένο, έστω κι αν υπάρχουν πλαστικά σκουπίδια ή στρώματα που περιμένουν το φορτηγό του Δήμου να τα παραλάβει, δε θα σχηματίσει αρνητική εντύπωση για το χωριό μας.  Δε θα μας πει βρωμιάρηδες. Για νοικοκυραίους  θα μας μολογάει, επειδή φροντίζουμε να μαζεύουμε τα σκουπίδια μας.

3. Εάν φτάσουμε στο σημείο να μαζεύουμε σ’ ένα χώρο τα σκουπίδια μας, τότε θα μπορούσε ο πρόεδρος να καλεί το Δήμο να στείλει το φορτηγό, π.χ. μια φορά το δίμηνο  και να περνάει απ’ όλους τους οικισμούς να τα φορτώνει. Ακόμα και για το φόρτωμα, μπορεί να βρεθεί λύση και να πληρώσουμε  πέντε –έξι μεροκάματα το χρόνο. Αν δεν τα ’χει αυτά τα λεφτά η κοινότητα, ας τα βάλουμε κι αυτά εμείς, ως Σύλλογος.  Τουλάχιστον μέχρι να προσλάβει υπάλληλο ο Δήμος. (Βέβαια, γράφω γι’ αυτά τα έξοδα που θα μπορούσε να αναλάβει ο Σύλλογός, χωρίς να έχει προηγηθεί λεπτομερής συζήτηση στο Δ.Σ. Είμαι όμως σίγουρος, πως απηχώ και τη διάθεση των υπολοίπων μελών του Δ.Σ.)

 Όλα αυτά είναι πράγματα που  μπορούν να γίνουν. Και πρέπει να γίνουν. Αν υπάρχουν κάποιες  άλλες, καλύτερες σκέψεις, για να λυθεί το πρόβλημα, ευχαρίστως να γίνουν  αυτές. Όμως πρέπει να γίνει κάτι οπωσδήποτε. Τον πρόεδρο του χωριού μας, τον αγαπητό Βαγγέλη, εγώ τουλάχιστον, δεν θα τον κρίνω για πράγματα που δεν μπορεί να κάνει. Όμως θα τον επικρίνω και μάλιστα αυστηρά για πράγματα που μπορεί, αλλά αμελεί να κάνει. Εάν, βέβαια, αμελήσει…

Εάν γίνουν πρώτα όλα αυτά, τότε οφείλουμε να είμαστε πολύ αυστηροί  σε όσους συνεχίσουν να πετάνε ανεξέλεγκτα πράγματα είτε στο ποτάμι είτε στις πλαγιές και τους  λόγκους. Έτσι θα αποκτήσει νόημα και η καμπάνια του Συλλόγου μας: ΜΗΝ ΠΕΤΑΤΕ ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ.   

 Κώστας Σαλαγιάννης

Η φωτογραφία είναι πρόσφατη, τραβηγμένη από το Λεφτέρη Καλιακάτσο.