Ο Κώστας Καμπρής του Χρήστου και της Πηνελόπης, ο επίτιμος πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου “ο Άραχθος” ο πρόεδρος που επί τόσα χρόνια πάνω από 30 ήταν στο συμβούλιο του Άραχθου ενεργητικός, δημιουργικός με γνώση και όραμα αλλά και μια συνέπεια και μια συνέχεια στη ζωή του, πάντα δίπλα στους συγχωριανούς του, στους φίλους και τους συνανθρώπους του.

Από μικρός όμως στα βάσανα και τις στερήσεις, διότι έμεινε ορφανός αφού ο πατέρας του σκοτώθηκε στην Άρτα μετά το 1940. Η μητέρα του Πηνελόπη με τρία παιδιά, πουλάει στη Φτέρη το σπίτι της και τα λιγοστά χωράφια της και έρχεται στην Αθήνα για να δουλέψει τόσο η ίδια, όσο και τα παιδιά της. Ο Κώστας δούλεψε από 13 χρονών, πήγε στο Γυμνάσιο εξατάξιο τότε, έδωσε στο Πολυτεχνείο, πέρασε, αλλά ήταν κομουνιστής και δεν μπόρεσε να φοιτήσει. Κάποιος που τον γνώριζε του είπε να πάει στην Τράπεζα να δώσει εξετάσεις. Όμως τα κοινωνικά φρονήματα, που έπρεπε να πάρει από το χωριό; Δύσκολα, αλλά με κάποια παρέμβαση πήρε το χαρτί και μπήκε στην Εμπορική Τράπεζα που δούλεψε όλη του τη ζωή και έφτασε μέχρι τα υψηλά αξιώματα. Στη συνέχεια γνώρισε τη Γυναίκα του Μικρασιάτισα, την Ελισάβετ που την παντρεύτηκε και απέκτησε 2 παιδιά την Πηνελόπη και το Χρήστο. Άξια παιδιά ενός άξιου πατέρα και μάνας. Πάντρεψε τις 2 αδερφές του την Αλεξάνδρα και τη Χρυσαυγή που τόσο  αγαπούσε. Κοίταξε τη μάνα του μέχρι το τέλος της ζωής της και μάλιστα υπερβολικά σε βάρος της γυναίκας του και των παιδιών του.

Όντας Πρόεδρος του “ Άραχθου ”, έκανε τα χαρτιά, έτρεξε σε υπουργεία – Νομαρχίες και το σχολείο της Φτέρης, περιήλθε στο Σύλλογο του Άραχθου.

Πρώτος στο στήσιμο της φασολάδας στην Πάρνηθα, (ιδέα του Καλιακάτσου) να αγοράζει και να φροντίζει για άδειες, ήταν και πολύ τυπικός, να τρέχει στον Καμπρή τον ξάδερφο στην οδό Πειραϊκής να πάρει δωρεάν τσουβάλια τα φασόλια να αγοράσει τα πάντα και με το φορτηγό του Αναγνωστάκη πρωί 5  η ώρα να αναχωρούμε για Πάρνηθα. Όπου φέτος έχουμε την 29^η φασολάδα όμως μόνο η φασολάδα; και το “Αραχθινό πανηγύρι”, που κάναμε στα Κιούρκα με πρόεδρο τον Τάκη Αντωνίου για πολλά χρόνια και μετέπειτα τον Καμπρή όπου οι Αντωναίοι, οι Θοδωραίοι, οι Αραπαίοι, οι Μπαλαουραίοι, οι Μπαρτζωκαίοι, οι Θεοχαραίοι, συγνώμη αν ξεχάσω και κάποιους στήναμε αυτό το καταπληκτικό αντάμωμα των Τζουμερκιωτών στο όνομα Αραχθινό Πανηγύρι την τελευταία Κυριακή του Μάη, που στη Βαρυμπόμπη τελευταία με δεκάδες αρνιά ψητά, κοκορέτσια όπου ερχόταν ο Χρήστος ο Μπλέτσος , που είχε το κρεοπωλείο στα Ιλίσια και μαζευόμαστε εκεί όλος σχεδόν ο σύλλογος και βοηθούσαμε στην προετοιμασία των ψητών, ψήναμε αρνιά και κατσίκια στην λαμαρίνα και εκεί στη Σούβλα και οι κρύες μπύρες και τα αναψυκτικά με κλαρίνα Πέτρος Λούκας  - Καψάλης – Δάμος – Δόκημος και όλοι οι τότε γνωστοί καλλιτέχνες “Μπέλος – Σιάτρας – Φωτίου Τσαμπάς – Βάγιας – Κούρτης κ.α.” το γλέντι κρατούσε γερά μέχρι αργά τη νύχτα με μπαλαντέζες.

Ήταν ανήσυχο πνεύμα με πολλές καλλιτεχνικές αρετές ο Κώστας ο Καμπρής. Είχαμε τα γραφεία μας στα Ιλίσια, Λιβύης 22, κάθε μέρα ανοιχτό, όπου το άνοιγε ο Αντώνης Μάνος, είχαμε βιβλιοθήκη δανειστική  - κάναμε παιδικές γιορτές, μοιράζαμε δώρα – κόβαμε  πίτες και μάλιστα στα 25 χρόνια του Συλλόγου φτιάξαμε και χρυσό νόμισμα όπου κέρδισε η Αλεξάνδρα Ραχιώτη διότι δεν είχαμε μόνο μέλη μας από τη Νησίστα, αλλά και τ’ άλλα χωριά. Φιλοξενούσαμε και άλλους συλλόγους και κάνανε χορό και Δ.Σ. Κρίμα, ήθελε να αγοράσει αυτό το χώρο ο Καμπρής και απευθύνθηκε σ’ όλους, συμφώνησαν να βοηθήσουν αλλά δεν το πούλαγε ο ιδιοκτήτης. Έπρεπε τότε να πάμε στο κέντρο, αλλά αρρώστησε ο Κώστας αδρανοποιήθηκε λόγω προβλήματος υγείας του, αν έβλεπαν άλλοι και έτσι το όραμά του και το όνειρο του Κώστα και του Δημήτρη και του Τάκη Σωκράτη κ.α.  έμεινε ανεκπλήρωτο. Τώρα δεν έχουμε ούτε στέκι και συνεδριάζουμε μια φορά το χρόνο σε καφενείο. Πρέπει να υπάρχει ψυχή και πίστη γι’ αυτά που κάνεις, να’ σαι μπροστάρης και να έχεις την πρωτοβουλία και ο καθένας από μας να προσφέρει ότι μπορεί! Καθιερώσαμε καλοκαιρινό πανηγύρι εκ περιτροπής στη Φτέρη – Πολίτσανα – Κρυονέρι, που και γι’ αυτό υπήρξαν αντιδράσεις. Ήταν ο Κώστας πρωτοπόρος είχε όραμα – δουλευταράς με αγωνιστική δράση και καλητεχνικές ανησυχίες  πήγαινε στην Επίδαυρο – Ηρώδειο – Μέγαρο Μουσικής - Θέατρα  αλλά και πόσα ταξίδια στο εξωτερικό ήταν ανήσυχο πνεύμα , περπατούσε πάρα πολύ  - κολυμπούσε πολύ ερχόταν για μπάνια στη Λίμνη Βουλιαγμένης , εγώ και ο Δημήτρης πηγαίναμε και  τον συναντούσαμε. Αγαπούσε τη Φτέρη, αλλά δεν είχε ούτε ένα κομμάτι γης και στεναχωριόταν, αλλά είχε το σπίτι το Αραπαϊκό που η νονά του η Καλλιόπη Αράπη όταν χώριζε τις καρύδες, τον τραχανά για τα παιδιά της έβαζε και του Κώστα το μερίδιο πάντα και πάντα πήγαινε στο Πέραμα και έβλεπε τη νονά του και χαιρόταν σαν μικρό παιδί. Θα μου πείτε γιατί τα γράφεις αυτά; Πρέπει οι νεότεροι που μόνο το Internetκαι το faceτους ενδιαφέρει να μαθαίνουν ότι αυτοί οι σύλλογοι που σήμερα λειτουργούν, κάποιοι πρόσφεραν πάρα πολλά και είχαμε και συμμετοχή , διότι τα χορευτικά τα μόνιμα στέκια, οι εκδηλώσεις είναι εκείνες που βγάζουν τον κόσμο από τα σπίτια τους και αντάμωναν και λεν δυο κουβέντες, και μάλιστα στις δύσκολες ώρες που περνάει ο τόπος μας. Ο Κώστας ο Καμπρής ο αφανής αυτός εργάτης του πολιτισμού και της προσφοράς. Δεν ήταν πολυτέλεια η συνεισφορά του στον πολιτισμό – στα ήθη και τα έθιμα της πατρίδας μας είχε ο Κώστας ο Καμπρής πολιτιστική καλλιτεχνική παιδεία και ανθρωπιά και γι’ αυτό αναφέρθηκα εκτενώς στο φτωχό σύγχρονο πολιτισμικό χάρτη της περιοχής των Κεντρικιωτών. Σήμερα μόνο τοπικιστικά προβάλουμε καθένας  την περιοχή του και γι’ αυτό δεχόμαστε επικρίσεις. Είναι μεγάλη η υπόθεση να αγκαλιάζεις όλη την περιοχή των Τζουμέρκων. Καλό σου ταξίδι “σύντροφε” Κώστα Καμπρή, ήρθες αθόρυβα με πολλά βάσανα και ταλαιπωρίες, αγωνίστηκες κατέκτησες τη ζωή σου και έφυγες αθόρυβα με πολλά βάσανα και ταλαιπωρίες, αγωνίστηκες κατέκτησες τη ζωή, υπομονή και επιμονή μέχρι την τελευταία σου στιγμή. Πρόσφερες πολλά και δεν ζήτησες τίποτε. Με πήρες τηλέφωνο στο κινητό τρείς μέρες πριν φύγεις από τη ζωή και μ’ είπες “Βίκυ έλα να σε δω”, αλλά λυπάμαι πολύ που δεν πρόκαμα να έρθω γι’ αυτό έχω μια βαθειά λύπη στην ψυχή μου. Θα σ’ έχω πάντα στη μνήμη μου και θ’ ακούω τις οικονομικές αναλύσεις που έκαμνες καθώς και οι επιβεβαιώσεις που στη συνέχεια ερχόταν!

Σήμερα που γράφω αυτές τις αράδες, πριν ξεκινήσω με πήρε τηλέφωνο η αδερφή σου η Χρυσαυγή και μου ζήτησε να γράψω “κάτι” γιατί σ’ αγαπούσε πολύ και σ’ ένα και το Δημήτρη μου είπε.

Σ’ ευχαριστώ Κώστα που είχα την ευκαιρία στη ζωή μου αυτή να γνωρίσω έναν άνθρωπο, έξυπνο, με κοινωνικές ευαισθησίες, μπολιασμένος με τα ιδανικά του σοσιαλισμού και προ πάντως καλοσυνάτο, άνθρωπο, ε και λιγάκι γκρινιάρης!                                                                 

               Άκακος σαν μικρό παιδί.

Η φίλη σου και μέλος του Δ.Σ

 Αράχθου πάνω από 30 χρόνια

 Βίκυ Αράπη  - Καραγιάννη

Υ.Γ προσφέρω στην μνήμη του Κώστα Καμπρή 40 ευρώ.