Μικρές στιγμές - τεύχος 158, Ιούλ. 2007
• Σάββατο 23 Ιουνίου. Ο πρώτος καύσωνας του καλοκαιριού απειλεί τις αντοχές μας. Στην Αθήνα πλησιάζουν τα πρώτα 40άρια και οι προβλέψεις για τις επόμενες μέρες είναι ακόμα χειρότερες.
Μεσημέρι φύγαμε με το Φώτη τον Τσιβόλα για το χωριό. Όποιο ραδιοφωνικό σταθμό κι αν άκουγες, το θέμα ήταν ο καύσωνας. Επηρεασμένοι κι εμείς, σχολιάζαμε την κατάσταση, με το μάτι καρφωμένο στο θερμόμετρο. Από 38ο έως 42ο βαθμούς σε όλη τη διαδρομή.
Γνωστός «ραλίστας» ο Φώτης, 4.30΄ φτάναμε στην Άρτα. Ανηφορίζοντας για το χωριό, βάλαμε στοίχημα, αν η διαφορά θερμοκρασίας στη Ροδαυγή και το χωριό είναι περισσότερη από 5 βαθμούς. Στο έμπα της Ροδαυγής, εκεί που στρίβει ο δρόμος για το χωριό, είχαμε 31ο, η χαμηλότερη θερμοκρασία της διαδρομής. Λίγο αργότερα, στο Κρυονέρι, έδειχνε 37ο βαθμούς. Το ’χασα το στοίχημα.
Δευτέρα ξημερώματα, πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Με 19ο βαθμούς ξεκινήσαμε εκείνη την ώρα από το χωριό. 25ο έδειχνε στο ίδιο σημείο της Ροδαυγής. Χωρίς ακόμα να έχει βγει ο ήλιος.
«Το ίδιο γίνεται και το χειμώνα», συμπλήρωσε ο Φώτης. «Το πρωί έχουμε περισσότερο κρύο εμείς, απ’ ότι η Ροδαυγή».
Περνώντας την Άρτα, είχε αρχίσει να βγαίνει ο ήλιος. Δεν τολμήσαμε να ξανακοιτάξουμε το θερμόμετρο.
• «Τρεις αετοί κυνηγούσαν στα Λαγγάδια ένα λαγό. Ο ένας ήταν ψηλά, έκανε κύκλους περιπολώντας. Οι άλλοι δύο χαμήλωναν κοντά στο έδαφος, όργωναν όλη την περιοχή, βγάζοντας κραυγές, ίδιες με τα γαυγίσματα των σκύλων. Το ξέρω αυτό το μέρος στο Σελιό. Κρατάει πράγματι λαγό. Ευτυχώς που ο λαγός δεν πετάχτηκε. Γιατί τότε αλίμονό του. Ο αετός που ήταν ψηλότερα, θα κατέβαινε βολίδα στο έδαφος και θα τον κάρφωνε…»
«Έχει εδώ αετούς;», ρώτησα εγώ.
«Εδώ, όχι. Αλλά κατεβαίνουν καμιά φορά από τα Τζουμέρκα. Μη φανταστείς, ότι υπάρχουν κι εκεί πολλοί. Είναι ζήτημα, αν υπάρχουν άλλοι, εκτός από αυτούς. Φυσικά είναι πιο εύκολο να κυνηγήσουν λαγό στο ξέφωτο του βουνού, παρά στα Λαγγάδια Είναι, βέβαια, απίθανο να τους βλέπεις να πετάνε…»
Η συζήτηση, βράδυ στο καφενείο, με το Βασίλη Καπρούτσο. Αυτός ο νέος, που παράτησε μια έτοιμη σταδιοδρομία και γύρισε στο χωριό για να καλλιεργήσει τα αμπέλια, μου προκαλεί ενδιαφέρον. Μ’ αρέσει πολύ η ματιά που έχει ο Βασίλης, για τον τόπο μας. Νεανική. Φυσιολατρική. Μεταμοντέρνα Συνδυάζει την οικολογία με την παράδοση. Κι είναι μόλις 25 χρονών.
• «Πες μου κι άλλα», τον τσιγκλάω εγώ.
Χαμογελάει διστακτικά, σχεδόν ντροπαλά.
«Τι να τα κάνεις», μου λέει.
«Θέματα για την εφημερίδα χρειάζομαι. Αυτά, τα μικρά του τόπου μας, η γενιά μου τα σνομπάριζε. Τώρα πια και να θέλαμε να τα δούμε, έχουμε ξεμάθει και δε μπορούμε».
«Εδώ, από τις 15 Μαΐου και για ένα μήνα συνέχεια, έβρεχε. Τις μισές από αυτές τις μέρες, έβρεχε από το πρωί».
«Καλό ή κακό αυτό;», τον διακόπτω.
«Εξαρτάται. Για τα κηπευτικά, ήταν καλό. Για τα αμπέλια, δεν ήταν καλό. Ευτυχώς όμως, που η ατμόσφαιρα ήταν καθαρή, γιατί αλλιώς θα έπιαναν πολλές ασθένειες. Θυμάσαι που σου είχα πει το Πάσχα, ότι σπέρναμε κάποια ακαλλιέργητα χωράφια για να κρατήσουμε στον τόπο μας τα αγριογούρουνα; Ε, αυτά με τις βροχές μεγάλωσαν. Αυτές τις μέρες είδα κι ένα ζαρκάδι…»
Συνέχισα να τον ακούω με ενδιαφέρον.
«Φέτος θα έχουμε στα δέντρα πολλά βελάνια. Οι βροχές τα ευνόησαν. Χαρά στα αγριογούρουνα, τις κίσες, τις φάσεις… Αλλά με τις πολλές βροχές δεν μπορεί να αναπτυχθεί ένα έντομο, το οποίο τρυπάει τα βελάνια κι έτσι οι μέλισσες δεν μπορούν να μαζέψουν το χυμό για το μέλι. Άρα οι μελισσοκόμοι είναι δυσαρεστημένοι… »
«Ο Βασίλης είναι ζωντανή εγκυκλοπαίδεια…», σκεφτόμουν, όσο τον άκουγα.
• «Στο χωριό δεν υπάρχει ούτε ένα κουνούπι. Όποιος διαδίδει το αντίθετο, υπονομεύει την ανάπτυξη του τόπου μας».
Δήλωση σοβαρή, με ύφος κατηγορηματικό, το οποίο δεν επιδέχεται αντίρρηση. Ο Πρόεδρος την έκανε, (ένας είναι ο πρόεδρος του χωριού μας), στο μαγαζί του Γιάννη Σφήκα, το Σάββατο 23 Ιουνίου, στις 11.25΄ το βράδυ.
Παρόν στην κουβέντα κι ο Γιάννης Θοδώρας, ο οποίος ισχυριζόταν ότι στους Ναζαίους, όλο και κάπου υπάρχουν κουνούπια. Με τα πολλά κι αφού εξαντλήθηκαν όλα τα επιχειρήματα, είπαμε συμβιβαστικά, να εξαιρέσουμε από τη δήλωση τους Ναζαίους. Λόγω του υψομέτρου, μπορεί καμιά φορά να εμφανίζεται κανένα κουνουπάκι. Για το υπόλοιπο χωριό, ο πρόεδρος ήταν κατηγορηματικός.
Όλα θα ήταν καλά, αν η Νάντια δεν επέμενε, ότι το προηγούμενο βράδυ την είχε τσιμπήσει κουνούπι στα Πολίτσαινα. Τη λύση τελικά τη βρήκε ο Αντρέας ο Ζανίκας, από απέναντι απ’ το ποτάμι:
«Σε μας», είπε «υπάρχουν λίγα κουνούπια. Αυτό το κουνούπι ήρθε από απέναντι. Διάλεξε να τσιμπήσει τη Νάντια (ε, βέβαια , χαζό δεν είναι το κουνούπι) και γύρισε πάλι πίσω».
Γελάσαμε όλοι, μαζί κι ο Πρόεδρος. «Θα το γράψω», του είπα. «Σημασία έχει η δήλωση κι όχι η επαλήθευσή της».
• «Να γράψεις», μου λέει «κάτι για τους εργολάβους. Το Σιώζο και το Γαλάνη. Έχουν βοηθήσει, προσφέροντας δωρεάν τα μηχανήματά τους σε πάρα πολλές αγγαρείες, τις οποίες τους ζητάω. Είναι κρίμα να μην του αναγνωρίσουμε…»
Λίγες μέρες αργότερα, ο πρόεδρος με πήρε τηλέφωνο.
«Μην ξεχάσεις και τα παιδιά», μου είπε, «το Νίκο και τον Αχιλλέα Γεωργογιάννη. Στην πλατεία στα Πολίτσαινα δούλεψαν, σαν να ήταν στο δικό τους σπίτι…»
«Με τα ονόματα», σκέφτηκα, «υπάρχει ο κίνδυνος να αφήσουμε κάποιους απέξω. Γιατί στο χωριό μας, ευτυχώς, υπάρχουν πολλοί ακόμα που βοηθάνε εθελοντικά Εγώ ξέρω μόνο το Κρυονέρι, άντε και λίγο τα Πολίτσαινα. Σίγουρα θα υπάρχουν και στη Φτέρη, στα Λαγγάδια, στους Ναζαίους…»
Στο μυαλό μου ήρθε ο Χρήστος Σπύρος από το Κρυονέρι, που βοήθησε πολύ στην ανακαίνιση του παλιού σχολείου. Και δεν είναι ο μόνος. Κι άλλοι που ζουν εκεί στο συνοικισμό «έβαλαν πλάτη», εθελοντικά.
• Η αδελφότητα Άρτας, αγόρασε υδραυλικά είδη για τις τουαλέτες των πλατειών, όλων των συνοικισμών του χωριού μας. Μπράβο, για την ενέργεια. Χρειαζόταν. Κι επειδή ο λόγος για την Άρτα, ο Δήμος ο Αναγνωστάκης έχει αποδείξει πόσο δραστήριος είναι για το χωριό μας. Έμαθα, ότι μαζί με τον πρόεδρο, αγόρασαν ένα χωράφι το οποίο προορίζεται για σύγχρονες εγκαταστάσεις ποδοσφαίρου. Μίλησα με το Δήμο. Μου είπε κάποια από τα σχέδιά του για χλωροτάπητα, και προβολείς. Αν είναι έτσι, τότε θα αποκτήσουμε ευρωπαϊκών προδιαγραφών γήπεδο 5 Χ5.
• Διάβασα το βιβλίο της χωριανής μας Μαίρης Ζήκου, «η πρόστυχη», εκδόσεις «Μοντέρνοι Καιροί». Κάποια μικρά αποσπάσματά του υπάρχουν σε άλλη σελίδα της εφημερίδας. Επίτηδες διαλέχτηκαν αυτά που περιγράφουν τις δεκαετίες του 60-70. Στο βιβλίο φωτογραφίζεται το χωριό μας. Δεν είναι όμως το βιβλίο, μια ηθογραφική προσέγγιση. Είναι κανονικό μυθιστόρημα. Εμένα με συγκίνησε. Η Μαίρη, αναμφίβολα, έχει ταλέντο. Περιμένουμε το επόμενο, που ξέρω πως ετοιμάζει. Υποσχέθηκε να αρθρογραφεί για την εφημερίδα. Εντάξει, δε σε πιέζουμε, Μαίρη. Όποτε έχεις καιρό…
• Χωριανός μας από το Κρυονέρι, της γενιάς των δηλωμένων εργένηδων, μάλλον αλλάζει στρατόπεδο. Είναι είδηση. Όνομα δε λέω. Επιχειρηματίας είναι και η δουλειά του έχει σχέση με τα Μ.Μ.Ε. Άντε, με το καλό.
• Οινοποιείο, ετοιμάζεται στα Πολίτσαινα. Αν όλα πάνε καλά, ένα μέρος των εγκαταστάσεων θα είναι έτοιμο το Σεπτέμβριο. Έχω μια πρόταση σοβαρή να κάνω στον πρόεδρο, που είναι ένας από τους συντελεστές του εγχειρήματος:
«Πρόεδρε, καλοκαίρι είναι. Περίοδος των μετεγγραφών! Δεν κάνεις μια πρόταση στη Ράμια να πάρουμε τον Πάνο το Λαμπράκη με μετεγγραφή στο χωριό μας. Είναι κοινή απαίτηση…».
Είναι επιλογή αυτής της στήλης οι μικρές ειδήσεις. Είπαμε με το Χρήστο το Χουλιάρα, ότι από αυτή τη στήλη, θα προβάλλονται μόνο θετικά γεγονότα. Όσα, από αυτά που γίνονται, πέσουν στην αντίληψή μας.
- Του Κώστα Σαλαγιάνη: Του Κώστα Σαλαγιάνη
