- Φέτος, γυρνώντας από το καλοκαίρι δεν μπορούσα να προσαρμοστώ στην Αθήνα,  μου λέει ο Κώστας Μήτσιος από τις Κούνιες. Είμαι περίεργος να δω, τι θα γράφεις για το χωριό.

  - Τι να γράψω, Κώστα μου, τα ίδια σχεδόν γράφω κάθε φορά, του λέω.

    Έφυγε, δεν είπαμε πολλά. Έπρεπε άλλωστε  να συνεχίσει  το πρόγραμμά του. Παίζει και τραγουδάει  στο «ΠΟΝΤΙΚΙ» (Επτανήσου 9, Πεδίο Άρεως-Κυψέλη), μ’  ένα νεανικό συγκρότημα. Το λαϊκορεμπέτικο πρόγραμμα που παρουσιάζουν μ’ ενθουσίασε. Θεωρώ τον  Κώστα, σπουδαίο καλλιτέχνη  κι  εξελίσσεται ως  ένα από τα «πρώτα όργανα» σε πανελλήνια κλίμακα.

  Η κουβέντα του, μου έδωσε την αφορμή να πω δυο βαθύτερες σκέψεις μου γι’ αυτή τη στήλη της εφημερίδας που συμπληρώνει μ’ αυτό το φύλλο ακριβώς 2 χρόνια. Νομίζω, ότι είναι καλύτερα να κλείσει ένας κύκλος της και ν’ ανοίξει ένας νέος. Έφτασε μου φαίνεται στα όριά της  και επαναλαμβάνεται. Δεν έχει κάτι φρέσκο να πει.

    Θεωρώ ότι είναι καλύτερο για το μέλλον, σ’ αυτή εδώ τη στήλη να έγραφαν  σχόλια διαφορετικά πρόσωπα κάθε φορά. Έτσι θα είχαμε «Μικρές στιγμές» από το  χωριό μας, αλλά με τη ματιά και τα συναισθήματα  κι άλλων ανθρώπων. (Υπάρχει και ψευδώνυμο, αν δε θέλει κάποιος να εκτεθεί με το όνομά του.)  Επειδή καταλαβαίνω και τη δυσκολία να πιάσει κάποιος ξαφνικά να γράφει, έχω τη διάθεση -όσο και όπως μπορώ- να βοηθήσω. Αν κάποιος θέλει να στείλει κάποιο σχόλιο για να γραφεί στη στήλη, πέραν των  άλλων τηλεφώνων που υπάρχουν στην εφημερίδα, μπορεί να το στείλει στο FAX2108655664, ή μέσω  ίντερνετ στο:  Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. .   

  -Που λες, Κώστα μου, για να επανέλθω στο αρχικό θέμα, εγώ έχω χρόνια που δυσκολεύομαι μετά το καλοκαίρι να προσαρμοστώ στην Αθήνα, κάθε φορά που επανέρχομαι από το χωριό. Πολλοί είναι οι λόγοι και μέσα σ’ αυτούς και το ότι η ζωή στη μεγαλούπολη γίνεται όλο και πιο σύνθετη και δύσκολη.

  Κι άλλους χωριανούς έχω ακούσει να λένε το ίδιο πράγμα με σένα.. Αν ρωτήσεις τον καθέναν από αυτούς, «τι σημαίνει για σένα  το χωριό;» μπορεί να σου προσθέσει κι από έναν επιπλέον λόγο, για τον οποίο του αρέσει. Οι απαντήσεις νομίζω ότι εξαρτώνται  από την ηλικία στην οποία βρίσκεται ο καθένας, από τις αναμνήσεις που κουβαλάει κι από τη συνολικότερη σχέση που έχει αναπτύξει τα προηγούμενα χρόνια με το χωριό.

  Για μένα  το χωριό είναι η πατρίδα μου. Εκεί νιώθω τις φύτρες μου και κατά βάθος  ξέρω –όσο κι αν αποφεύγω να το σκέφτομαι- ότι εκεί θα είναι και το φυσικό μου τέλος. Στο ενδιάμεσο κομμάτι της ζωής, νομίζω, ότι το χωριό είναι το παράθυρο που μας χάρισε η φύση για να κοιτάξουμε τον κόσμο. Το κομμάτι γης που μας αναλογεί. Το μέρος, όπου δημιουργούνται αβίαστα κι από φυσικού τους οι προϋποθέσεις, για να κοιτάξουμε το σύμπαν και ν’ αναρωτηθούμε  για το «ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και το τι κάνουμε».  

  Θα μου πεις: «Εσύ, έτσι ψυχανεμίζεσαι, όταν πας στο χωριό; Μελαγχολικά;» που θα ’λεγε και ο φίλος μου ο Τατσής.

-Όχι βέβαια, κάθε άλλο. Λίγες και σπάνιες είναι αυτές οι στιγμές. Αλλά το ότι δεν τα σκεφτόμαστε , δε σημαίνει πως δεν υπάρχουν όλα αυτά βαθιά μέσα μας. Τα κουβαλάμε στο κύτταρό μας. Είναι τα μάγματα και οι τεκτονικές πλάκες  που αναδεύονται και συγκρούονται κάτω από τη στερεή και φαινομενικά  άτρωτη επιφάνεια.

  Πήγαινα τώρα τις εκλογές στο χωριό. Μόλις πέρασα την Κιάφα κι ένιωθα να πλησιάζω, σκόνταψα πάνω σε μια φέτα φθινοπωρινό φεγγάρι. Τι κι αν το ίδιο αυτό φεγγάρι το ’βλεπα όμορφο, απ’ την ώρα που βγήκε κοντά στο Αντίριο.  Δε «μ’ έπιανε» έτσι. Εκεί κοντά, ένιωσα σαν κάτι να ξυπνάει μέσα μου. Ένας ψυχικός κραδασμός, τον οποίο και να θέλω, δεν έχω την ικανότητα να τον περιγράψω.

  Έβλεπα κάποια απογεύματα του Αυγούστου τη βροχή. Πώς πιάνονταν  πάνω από την Πλατανούσα, πέρναγε σύρριζα το Ξηροβούνι και κατέβαινε ως κάτω στο ποτάμι κι έφτανε ως  εμάς.  Ήμουν ικανός να κάθομαι με τις ώρες να τη χαζεύω. Μου ’δινε μια ευχαρίστηση και μια ηρεμία. Και μη γελάσεις, αν σου πω, ότι κάποιες στιγμές αισθανόμουνα ως ένα απειροελάχιστο μικρό μέρος, μέσα σ’ αυτή την ολότητα της φύσης.

  Θα μπορούσα να σου πω κι άλλα τέτοια μικρά παραδείγματα. Όλα απόρροια του αρχέγονου αυτού μάγματος που κουβαλάμε στα κύτταρά μας. Στην πόλη έχουμε απομακρυνθεί εντελώς από το φυσικό τρόπο ζωής. Γι’ αυτό και δεν υπάρχουν τέτοιες διεργασίες. Άσε που η ψυχή θέλει, εκτός από το τόπο και το δικό της χρόνο για να λειτουργήσει. Δε γίνεται ανάμεσα σε διαλείμματα δουλειάς, να νιώσουμε την επαφή με τη μάνα γη. 

  Μπορεί στην πόλη  να νιώθουμε συναισθήματα. Μπορεί και έντονα. Μπορεί ταξιδεύοντας σε άλλα μέρη να νιώθουμε την ομορφιά του τοπίου και να την ευχαριστιόμαστε . Τέτοια όμως υπαρξιακά «τσιμπήματα», ισχυρίζομαι, ότι δεν μπορούμε εύκολα να νιώσουμε αλλού.      

  -Να δω, θα γράψετε τίποτα στον «Άραχθο» για το Στεφάνι της Σκάλας που καθαρίστηκε μέσα σε μια ώρα, μου λέει γελώντας ο πρόεδρος του χωριού μας. Και συνέχισε στο ίδιο ύφος: «Την προηγούμενη φορά είχατε μια ολόκληρη σελίδα με φωτογραφίες  από λακκούβες…Κάποιες μάλιστα ήταν απέναντι από το ποτάμι… Στην Αθήνα αποκαθίστανται γρηγορότερα οι ζημιές στους δρόμους;»

  Γράφω, όπως βλέπεις, πρόεδρε. Έστω κι αν αυτό  δεν ταιριάζει με το ύφος των προηγουμένων.

  Σάββατο μεσημέρι, πριν τις εκλογές. Είχε ρίξει το προηγούμενο βράδυ πολλή βροχή και το στεφάνι κατέβασε ένα σωρό πέτρες. Πράγματι καθαρίστηκαν αμέσως από τον Κώστα Γιώτη «…με εντολή του προέδρου».

   Το γυρίσαμε στο «πείραγμα» και στα τσίπουρα μετά και δεν τον ρώτησα, αν χρειάστηκε να καθαρίσει και σε άλλα σημεία. Την Κυριακή των εκλογών πάντως,  οι δρόμοι ήταν  καθαροί. Πράγματι, είναι ένας διαρκής αγώνας για  την καθαριότητα των δρόμων στο χωριό.