-       Ήρθε κανένας  φέτος στο χωριό απ’ την Αθήνα; ρώτησα την αδερφή μου  στο τηλέφωνο ανήμερα των Χριστουγέννων.

-       Μπα! τίποτα. Στο Κρυονέρι κανένας. Εσύ θα είσαι ο πρώτος αύριο.  Στους  Ναζαίους  ήρθαν κάποιοι. Για τους υπόλοιπους συνοικισμούς δεν ξέρω, αλλά δε νομίζω… Χριστούγεννα είναι, πόσοι περιμένεις ότι θα ’ρθουν;  Και με τέτοια κρίση,  πού να μετακινείται ο άλλος...

   Δεν έχει κι άδικο. Τώρα πια στη μετακίνηση, δεν στέκονται εμπόδιο μόνο ο καιρός κι η εποχή. Κοντά στα 200 Ευρώ έφτασε  το πηγαινέλα από την Αθήνα στο χωριό (με βενζίνες, διόδια κι έναν καφέ στο δρόμο). Άσε, από κει και πέρα,  τα υπόλοιπα έξοδα.

  Μου κακοφαίνεται να βάζω μαζί   τη διάθεση για το χωριό  με τη μίζερη οικονομική κατάσταση. Αυτή είναι όμως η πραγματικότητα και δεν μπορείς να τις αγνοήσεις. Μπορείς βέβαια  να επιλέξεις να μη μιλήσεις γι’ αυτά τα στενάχωρα. (Άλλωστε, σχεδόν όλη μέρα,  γι’ αυτά ακούμε). Προτιμώ λοιπόν, αν είναι να γράψω κάτι,   να μεταφέρω δυο τρεις σκόρπιες εικόνες και συναισθήματα απ’  αυτές τις μέρες στο χωριό. Έτσι όπως τις κατέγραψε η δική μου οπτική.

  Το επόμενο απόγευμα οδηγούσα για το χωριό  σε άδειο, σχεδόν, δρόμο. Πουθενά δε βρήκα  κίνηση επιστροφής,  τέτοια που να θυμίζει γιορτινές μέρες. «Τι στο καλό, ψέμματα είναι αυτό που άκουσα στις ειδήσεις, ότι τα φετεινά Χριστούγεννα είχε 50% μεγαλύτερη έξοδο των Αθηναίων σε σχέση με πέρσι; Πού πήγε αυτός ο κόσμος;» αναρωτιόμουνα…

   Με πρόλαβε η νύχτα και η βροχή, λίγο προτού φτάσω στην Άρτα. Με πίεζε η επιθυμία να βρεθώ πιο γρήγορα στο χωριό και δεν είχα καμιά όρεξη να μπω μέσα στην πόλη.  Κρατούσα όμως  μια προσμονή πως στη Γραμμενίτσα, εκεί στην πλατεία  με το καφενείο, περνώντας θα συναντούσα κάτι από χριστουγεννιάτικη, γιορτινή, ατμόσφαιρα. Τίποτα δυστυχώς  κι εκεί. Ερημιά και καθημερινότητα μύριζε ο αέρας.

  Στην Κιάφα μ’ έπιασε η ομίχλη, αλλά μετά  τα Πιστιανά ζόρισε πιο πολύ και δεν έβλεπες στο ένα μέτρο. Νύχτα, βροχή και πηχτή ομίχλη. Τι ωραίος χειμωνιάτικος καιρός! «Να, η  αποζημίωση », σκέφτομαι. «Την προσφέρει απλόχερα και δωρεάν η φύση. Αρκεί να διώξεις από το μυαλό σου τα άγχη του πολιτισμού. Μη σκέφτεσαι το δρόμο ή το αυτοκίνητο. Χαλάρωσε  κι απόλαυσέ το. Πιο πέρα, καθώς θα κατεβαίνω  προς το ποτάμι, θ’ αραιώσει η ομίχλη...»  Έτσι είναι ο χειμώνας στη φύση. Τα βουνά ανταριάζουν περισσότερο…

  Οδηγούσα αργά και στη μέση του δρόμου. Στο μυαλό μου έρχεται το  μήνυμα του φίλου μου και χωριανού μας, του Γιώργου του Ρακόπουλου, όπου, μαζί με τις ευχές, μου γράφει: «…Σου αφιερώνω τους στίχους  του Σεφέρη: <Παλιέ μου φίλε τι γυρεύεις/ χρόνια ξενιτεμένος ήρθες/ με εικόνες που  έχεις  αναθρέψει/ κάτω από ξένους ουρανούς/ μακριά απ’ τον τόπο το δικόμου...> Αν είσαι στην Ήπειρο θα  συγκινηθείς».

   Δίκιο έχεις, φίλε μου!  Απόψε που το ξανασκέφτομαι, συγκινούμαι περισσότερο από χθες που το διάβαζα. Διώχνω από το μυαλό μου όλες τις ξενόφερτες εικόνες. Μένω στο νου μου με τα σταθερά. Μ’ αυτά που μεγαλώσαμε:  Τον ήχο της βροχής,  τη σιωπή της νύχτας , το χουχούλιασμα κάτω από τα σκεπάσματα… Απόψε  που θα κοιμηθώ, θ’ ακούω τη βροχή να δέρνει αλύπητα τη στέγη. Δε θέλω τίποτε άλλο.

  Τρεις μέρες μετά, κοντά στο μεσημέρι, κάθομαι  στο νέο στέκι του «προέδρου» στα Πολίτσαινα.Ο χώρος  του παλιού  οινοποιείου έχει μεταμορφωθεί πλέον σ` ένα  όμορφο και φιλόξενο περιβάλλον  όπου, μαζί με τα τραπεζάκια, χωράει καμιά εικοσιπενταριά άτομα. Απέρριτος, ζεστός  και καλαίσθητος  στο εσωτερικό του ο χώρος. Φέρνει τη σφραγίδα του Φώτη του Τσιβόλα, ο οποίος επιμελήθηκε και την κατασκευή του νέου οινοποιείου, αναγάγοντας την «κατασκευή σε έμπνευση»,  όπως του είπαμε πολλοί όταν το είδαμε τελειωμένο.

  Πίνουμε τσιπουράκια δίπλα στο τζάκι, με δυο τρεις  ακόμα  για παρέα. Το καθιερώσαμε  κάνουμε κάπως έτσι, με τσίπουρα την ημέρα και  κρασί το βράδυ. Ο Κώστας, μ’ εφηβική διάθεση, μαγειρεύει και  φέρνει μεζεδάκια.  Παραδίπλα μια άλλη παρέα  χωριανών,  το στρώσαν κι αυτοί στο τσίπουρο και συζητάνε μεγαλόφωνα. Ξέσπασε, λέει, σκάνδαλο με τη «λίστα  Λαγκάρτ» και τον Παπακωνσταντίνου. Από την ημέρα που ήρθα στο χωριό, δεν ακούω πια ειδήσεις.

  Όπως κοιτάζω από το παράθυρο, βλέπω τους Ναζαίους. Κοντεύει μεσημέρι κι ένας  χλωμός, αφυδατωμένος ήλιος παλεύει απ` το πρωί, μα δε μπορεί ακόμα να σπάσει την υγρασία. Παρακολουθώ εδώ κι αρκετή  ώρα  ένα μακρόστενο κομμάτι αντάρα  που στέκεται στο ίδιο σημείο, καμιά δεκαριά μέτρα ψηλότερα από το έδαφος. Ξεκινάει από τα Θοδωρέικα και τελειώνει στην Κρανιά. Λευκό φουλάρι, απλωμένο ανέμελα στο λαιμό των λόφων.

  Από χθες που σταμάτησε η βροχή,  βγήκε ο ήλιος. Όμως  δε λέει να στεγνώσει ο τόπος από την υγρασία. Μέχρι τις δέκα το πρωί, δεν σ΄αφήνει εύκολα να ξεμυτίσεις. Μετά  γλυκαίνει  κάπως η μέρα  και πάει έτσι ως τις τέσσερις  περίπου το απόγευμα. Από κει και πέρα, νιώθεις το βράδυ να φτάνει, κάμποση ώρα προτού να πέσει η νύχτα.  Τέλος  του Δεκέμβρη κι αυτός ο καιρός μοιάζει  να ξεχάστηκε  εδώ από τον Νοέμβριο. Νοστάλγησα βοριά και παγωμένες νύχτες. Δε λέει να φεύγεις περασμένα μεσάνυχτα για να γυρίσεις σπίτι σου και να μη βρίσκεις ούτε ένα κρύσταλλο πάγου στα τζάμια του αυτοκινήτου. Ξενέρωμα είναι αυτό, όχι χειμώνας.

  Η πολιτική συζήτηση στο διπλανό τραπέζι κρατάει ακόμα.Την ακούω  άθελά μου και  μένω σιωπηλός. Πάει, όπως ακριβώς πάνε  σχεδόν όλες οι πολιτικές αναλύσεις  στα καφενεία. Ο καθένας, αφού πει τα ίδια πράγματα με τα δικά του λόγια, καταλήγει στο ίδιο   ανάθεμα στους πολιτικούς που «είναι όλοι ίδιοι». Ψιλοβαριέμαι αυτές τις συζητήσεις. Προτιμώ   -κι ακούω με συμπάθεια-  το θυμό και την αγωνία που κουβαλάει ο καθένας, από όσους έμειναν  άνεργοι. Από εκεί και πέρα όμως,  τώρα που τόσα  γύρω μας κατέρρευσαν, δε γίνεται να σκεφτόμαστε όπως σκεφτόταν ο καθένας   Θυμάμαι  τα λόγια που διάβασα πρόσφατα και μου άρεσαν. Ήταν από μια αρχαία προσευχή:

Από τη δειλία που συρρικνώνεται μπροστά στη νέα αλήθεια/

Από την οκνηρία που αρκείται σε μισές αλήθειες/

Από την αλαζονεία που νομίζει ότι κατέχει όλη την αλήθεια/

Σώσε μας.

  Τσουγκρίζω τα ξύλα στο τζάκι. Ξαναγεμίζω με τσίπουρο τα ποτήρια…