Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016 18:57

Μικρές στιγμές-τεύχος 194, Ιουν. 2016

 

 Μεγάλο Σάββατο το σούρουπο, τελευταία μέρα του Απρίλη, είδα για πρώτη φορά φέτος. Ήταν κατά τις εννέα παρά, όταν αναβόσβησε το πρώτο φωτάκι. Το παρακολούθησα κάμποση ώρα, ώσπου ξεμάκρυνε και χάθηκε μέσα στους θάμνους.   Τελευταία μέρα του Ιούνη,  την ώρα που σουρούπωνε, κατά τις δέκα παρά,  είδα το τελευταίο φωτάκι για φέτος.  Το παρακολούθησα για λίγο, ώσπου ξεμάκρυνε και χάθηκε στις όχθες του Αράχθου. Στο ενδιάμεσο, με αποκορύφωμα το τέλος Μαΐου, πλημμύριζε ο τόπος κάθε βράδυ με εκατοντάδες  φωτάκια. Απόλαυσα  αυτό το θέαμα. Με εξαίρεση ένα δεκαπενθήμερο μετά το Πάσχα, που ήμουν στην Αθήνα.

 

  Είχα να βρεθώ, τέτοια εποχή στο χωριό μου από παιδί. Γι’ αυτό και το χάρηκα με την ψυχή μου. Κι ενώ καθόμουν στις ερημιές και το απολάμβανα, το μυαλό  μου ξεγλίστραγε στα παιδικά χρόνια. Τότε που η εμφάνιση  των κωλοφωτιών, σήμαινε  πανηγύρι στις καρδιές μας. Άσε που, πίστευα, πως οι κωλοφωτιές  κουβαλούσαν στα φτερά τους το καλοκαίρι. Και μαζί τους, κουβαλούσαν και τη δική μου ελευθερία. Την απελευθέρωση από το ζυγό του Σχολείου. Επειδή, κείνα τα χρόνια, δεν περνάγαμε καλά στο Σχολείο,  τρώγαμε πολύ ξύλο κι η  καταπίεση που νιώθαμε ήταν μεγάλη.

 

 Αργότερα, στην ενήλικη πια ζωή μου, ως δάσκαλος, είχα αποκτήσει μια εμμονή. Ήθελα να βλέπω τους μαθητές μου λυπημένους τον Ιούνιο και χαρούμενους το Σεπτέμβρη. Το αντίθετο ακριβώς της δικιάς μου παιδικής  ηλικίας.

 

 Το πέταγμα των κωλοφωτιών λοιπόν,  κουβαλούσε και το θρόισμα του παιδικού μας καλοκαιριού. Εκείνες τις τελευταίες μέρες του Μάη και τις πρώτες του Ιούνη, που τα τριαντάφυλλα σε τρυπούσαν με τη μυρωδιά τους, όλα φαίνονταν πιο ήρεμα κι αισιόδοξα. (Ως κι ο δάσκαλος ακόμα,  σαν να ημέρευε κάπως). Το καλοκαίρι μπροστά μας φάνταζε μια αιωνιότητα. Και τα παιχνίδια απ’ το πρωί ως το βράδυ, χωρίς σταματημό. Κι ας τσακωνόμασταν με τη μάνα, γιατί δεν θέλαμε ν’ ακούσουμε   τίποτα για δουλειά…   

 

 Σ’ αυτά τα  φτερωτά, φωτεινά ζουζούνια, αντί για  συμπάθεια, συχνά δείχναμε μια παιδική κακεντρέχεια. Λες και ζηλεύαμε που μπορούσαν να πετάξουν και να φωτίζουν ταυτόχρονα, σαν αεροπλανάκια. Τις κυνηγούσαμε  μες στα χωράφια και πασχίζαμε ποιος θα γκρεμίσει τις περισσότερες. Αλλά ήτανε τόσες πολλές, που όσες κι αν γκρεμίζαμε πάλι πληθώρα ήταν. Στα πιο ήμερά μας, ψάχναμε μπας και βρούμε κάποιο γυάλινο μπουκάλι –δεν ήταν κι εύκολο τότε να περίσσευε για παιχνίδι κάποιο- για να  τις βάλουμε μέσα και να τις φυλακίσουμε. Να τις βλέπουμε να φωτίζουν μέσα από το μπουκάλι.  Αυτό το κυνηγητό των κωλοφωτιών ήταν ο τελευταίος χορός στο ημερήσιο πανηγύρι των παιχνιδιών μας. Αποκαμωμένοι και ψόφιοι απ’ την κούραση, γυρνάγαμε σπίτι και μόλις που προλαβαίναμε να βγάλουμε τα παπούτσια, προτού να πέσουμε ξεροί στο στρώμα.

 

 Στα χρόνια που περνάγανε, μεγαλώσαμε. Σπάνια  πια είχαμε την ευκαιρία να βρεθούμε τέτοια εποχή στο χωριό. Κι αν καμιά φορά ξεκλέβαμε κανένα Σαββατοκύριακο, μέσα στον έντονο ρυθμό που κυλούσε η ζωή μας, δε βλέπαμε τις κωλοφωτιές των παιδικών μας χρόνων, αλλά τις πυγολαμπίδες.

 

   Εν τω μεταξύ είχαμε μάθει κι άλλα, που αγνοούσαμε μέσα στην παιδική αθωότητά μας. Οι πυγολαμπίδες, λέει, λάμπουν, όχι επειδή κουβαλούν το καλοκαίρι, αλλά είτε για να προφυλαχτούν από τα αρπακτικά είτε να προσελκύσουν το άλλο φύλλο για ζευγάρωμα…Κοίτα, να δεις, φίλε μου, τι γίνεται στη ζωή! Και που ’σαι ακόμα!!! Μερικά θηλυκά, λέει, λάμπουν για να δελεάσουν το αρσενικό να τα πλησιάσει και στη συνέχεια να το φάνε. Αν είναι δυνατόν, να συμβαίνουν αυτά τα πράγματα στη ζωή!!! Στις δικές μας πάντως, παιδικές κωλοφωτιές, αποκλείεται να συνέβαινε αυτό!  

 

 Μόνος μου φέτος τα σούρουπα του Ιούνη, στην αυλή του πατρικού μου σπιτιού, με το δάσος γύρω μου να με κυκλώνει, συνάντησα κάτι από τις κωλοφωτιές των παιδικών μου χρόνων. Το σχολείο δεν υπάρχει πια για να το περιμένω κι ούτε κανείς άλλος να με καταπιέζει. Παρόλα αυτά δε σηκώθηκα να τις κυνηγήσω, ούτε να παίξω μαζί τους. Μόνο τις κοίταζα κι αναπολούσα! Τώρα που το σκέπτομαι, μάλλον, δεν έπραξα σωστά. Του χρόνου, ίσως, αρκεί να ’μαστε  καλά!

 

Ο νερόμυλος του Κρυονερίου

Ο νερόμυλος του Κρυονερίου

Ο Νερόμυλος δημιουργήθηκε το 2000 απο τον...

"Το ζεύκι"

Παρουσίαση ταβέρνας "Το ζεύκι" στον Βαθύκαμπο Άρτας    

Άραχθος Χαγιάτι

Άραχθος Χαγιάτι

Το Ξενοδοχείο ''Άραχθος Χαγιάτι'' βρίσκεται στην Φτέρη...

Οινοποιείο Κώστα Βασιλείου

Οινοποιείο Κώστα Βασιλείου

Επισκεφθήκαμε το οινοποιείο του Κώστα Βασιλείου στον...

Καφενείο πλατείας Ναζαίων Κώστα Καλιακάτ…

Καφενείο πλατείας Ναζαίων Κώστα Καλιακάτσου

Τις Απόκριες επισκεφτήκαμε και εμείς το καφενείο...

kalesma