Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011 02:17

Δημιουργώντας ένα χειροποίητο παράδεισο.

Ο Νίκος Σταμπάμπας μας καλωσορίζει και μας ξεναγεί στο έργο της ζωής του. Το Ιππικό Κέντρο που δημιούργησε, στον οικισμό της Αγίας Μαρίνας.

 

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα . Το 2005 μετά από 30 χρόνια ζωής στη μεγαλούπολη αποφάσισε να κάνει το πρώτο και ουσιαστικό βήμα προς την κατεύθυνση της αποκέντρωσης . Μάζεψε τα όνειρά του, πακετάρισε όλα του τα υπάρχοντά και αγόρασε ένα εισιτήριο δίχως επιστροφή. Σκοπός του να απλώσει, την ματιά του, να ανασάνει σε έξι στρέμματα φιλόξενης γης, στον οικισμό της Αγίας Μαρίνας .
Από την πρώτη μέρα που έφτασε μέχρι και σήμερα, συνεχίζει να χτίζει, με προσωπική εργασία, και την αμέριστη συμπαράσταση συγγενών και φίλων, τον προσωπικό του παράδεισο. Ένα Ιππικό Κέντρο, σε μια τοποθεσία μοναδικής φυσικής ομορφιάς, πλάι στον Άραχθο.


Συναντηθήκαμε τον Αύγουστο του 2010. Οι μέρες , αφόρητα ζεστές. Η διάθεση μας παραδομένη στη ραστώνη των διακοπών και ο Άραχθος πανταχού παρών να μας δροσίζει. Ίσως να ήταν πιο συμβατό με την εποχή, η συνέντευξη και η παρουσίαση της προσπάθειας του Νίκου, να έμπαινε στον προηγούμενο «Άραχθο». Αν εξαιρέσουμε τις φωτογραφίες, που αποτελούν μία ευχάριστη καλοκαιρινή υπενθύμιση, η συνέντευξη περιλαμβάνει και τα τελευταία νέα του Νίκου.

 


« Σας περιμένω. Ελάτε καλύτερα μετά τις οκτώ, για να μπορέσουμε να τα πούμε με ησυχία. Έχει πολύ κόσμο κάθε μέρα, και δεν θα καταφέρω να ξεκλέψω ούτε δεκάλεπτο».


Ξεκινήσαμε από τους Ναζαίους, γεμάτοι ευχάριστες προσδοκίες για αυτό που θα συναντούσαμε. Η κατηφορική διαδρομή, προς την Γέφυρα Τζαρή, μέσα από τις δασωμένες εκτάσεις της περιοχής πυροδοτούσε την φαντασία μας . Ανυπομονούσαμε να βιώσουμε όλα αυτά που διάφοροι φίλοι από τους Ναζαίους μας περιέγραφαν. Οι οδηγίες του Νίκου σαφείς: «Αφού περάσετε την Γέφυρα Τζαρή, λίγο πριν την δημοσιά θα δείτε στο αριστερό σας χέρι μια ξύλινη ταμπέλα που γράφει: ”Προς Ιππικό Κέντρο”. Γύρω στα τρία χιλιόμετρα κατηφόρα και φτάσατε».


Κατηφορίζοντας διασχίσαμε τον οικισμό της Αγίας Μαρίνας, με την μακρόστενη διάταξη του. Η εκκλησία, η πλατεία, τα λιγοστά σπίτια, ένα μικρό γήπεδο μπάσκετ, όλα χτισμένα με το βλέμμα προς το ποτάμι.

Αφού αντέξαμε, ευτυχώς, τα λίγα σημεία χωματόδρομου «ειδικής διαδρομής», φτάσαμε.
Ένα μαύρο ψηλόλιγνο άλογο να τρέχει δίχως αναβάτη, μόνο, ελεύθερο , διαγράφοντας κυκλικές διαδρομές σε ένα τεράστιο περιφραγμένο χώρο, ήταν το πρώτο πράγμα που αντικρίσαμε πατώντας το πόδι μας στο χώμα .
Περήφανος καλπασμός, με ρυθμό και ανάσα που συντονιζόταν απόλυτα με το θρόισμα των καλαμιών που έζωναν το χώρο. Δεν σας κρύβω ότι αυτή η πρώτη μας επαφή με τον «παράδεισο» του Νίκου μας έκανε να ανταλλάξουμε ματιές γεμάτες ενδόμυχη «σύγκριση» μεταξύ του αναπόφευκτου «ζην» και του ποθητού «ευ ζην» της δικής μας ζωής.
Ο Νίκος εντόπισε την αναπόλησή μας και μας πλησίασε με το χαμόγελο του ανθρώπου που έχει ξαναδεί αυτή την εικόνα.
«Περήφανο ζωντανό ο Ορφέας .… αδάμαστη φύση. Αν δεν σε αποδεχτεί, δύσκολα κρατιέσαι στην ράχη του» μας είπε γελώντας. Μετά τις συστάσεις πρότεινε, να μας ξεναγήσει.«Ο στάβλος ήταν το πρώτο οικοδόμημα που έφτιαξα. Έπρεπε να στεγάσω κατ’αρχήν όλα τα άλογα. Δίχως αυτά τίποτα δεν γίνεται»
Ο χώρος που αναλογεί σε κάθε άλογο, αλλά και η κατάσταση του υπολοίπου χώρου αντανακλά σίγουρα την σχέση που θέλει να έχει ο ιδιοκτήτης με τους τετράποδους «συνεργάτες» του.

 

 

« Δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό μου ότι τα άλογα αυτά είναι απλά … προς εκμετάλλευση. Συνοδοιπόροι είμαστε στο ίδιο όνειρο. Και από κοινού δουλεύουμε σκληρά. Ο καθένας από την μεριά του ξέρει τις υποχρεώσεις, αλλά και τα δικαιώματά του. Οι ρόλοι είναι διακριτοί(γελώντας) και οι συνέπειες ίδιες για όλους».
Κάποια στιγμή το βλέμμα του διακρίνει στο πρόσωπό μας έναν μορφασμό δυσπιστίας για τα λεγόμενά του και εξηγείται: «Στην εταιρεία είμαστε, αρχίζοντας από τα άλογα, ο Ορφέας , ο Απόλλωνας, η Ήρα, ο Φρίξος , ό Τάκης και ο Πορς. Συνεχίζουμε με τα τρία σκυλιά, την Άλις, τον Αντρέα και τον Τάσο και τέλος τις δύο γίδες. Την ναζιάρα Αφρούλα και τον καρπερό Πάνα, και φυσικά εμένα, που έχω εκλεγεί πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου και συντονιστής της προσπάθειας (γέλια).
Κάθε χρόνο, πρέπει να εξασφαλίσω 600 δεμάτια χόρτο για τα άλογα. Αυτό περίπου μεταφράζεται σε δύο μπάλες την ημέρα. Χώρια το φαγητό για τα υπόλοιπα ζωντανά. Και αυτό, έχω δεν έχω δουλειά. Η πρώτη μου λοιπόν έννοια είναι αυτή. Ότι περισσέψει ξοδεύεται για προμήθειες αναλωσίμων, επισκευές, αλλά και επεκτάσεις του ιππικού ομίλου. Και από αυτά πάλι, ότι περισσέψει …μου αναλογεί.»

 

Η επόμενή μου ερώτηση επικεντρώνεται σε λεπτομέρειες της προσωπικής του ζωής. Θέλω να μάθω αν δικαιώθηκε η αρχική του απόφαση ή αν δεύτερες σκέψεις τον κάνουν να αναπολεί το «αστικό» παρελθόν του.
«Σε καμία περίπτωση» μου απαντάει κοφτά. «Δεν έφυγα από την Αθήνα από καπρίτσιο, από γινάτι , αλλά από ανάγκη πραγματική. Διένυα καθημερινά αχανείς αποστάσεις , σε ένα συνεχές τρέξιμο, με ανεξέλεγκτο άγχος. Μάζευα “εικόνες τσιμέντου” από όπου και αν κοιτούσα και φυσικά μπόλικο καυσαέριο για τις ανάσες μου. Βλέπεις.… ήθελα να μένω στο κέντρο της Αθήνας για να “ρουφάω” τη Ζωή .
Όταν πήρα την απόφασή μου τα ζύγισα, όχι από μία ,αλλά από πολλές μεριές.
Τούς φίλους μου σκέφτηκα, τους έβλεπα με το στανιό και όλοι ήταν εγκλωβισμένοι στην δίνη ενός “χαμένου χρόνου” που δεν φτάνει ποτέ σε κανέναν και για τίποτα.
Από τότε που ήρθα εδώ και έβαλα τα πράγματα σε μία τάξη….δεν θα το πιστέψεις, αλλά καταπιάνομαι με περισσότερα πράγματα και πάλι χρόνος μου μένει. Όσοι έρχονται για ιππασία, μπαίνουν αμέσως σε ρυθμό διαφορετικό, από αυτό που έχουν συνηθίσει. Κάποιοι τσινάνε, τα θέλουν όλα γρήγορα, στο άψε σβήσε. Αλλά και αυτοί στο τέλος χαλαρώνουν θέλουν δε θέλουν. Λίγο το ποτάμι, η ομορφιά του Ομίλου και η χαλαρότητα που δημιουργεί η επαφή με τα ζώα, λίγο το εξαιρετικό τσίπουρο που προσφέρουμε.… στο τέλος γινόμαστε όλοι μια παρέα, μέχρι αργά το βράδυ. Και όλα αυτά κάθε μέρα. Θέλεις να σου πω και άλλα ή καλύφθηκες;…..»

 

Και τι χρόνος περισσεύει για σένα ρώτησα αυθόρμητα
«Μα δεν κατάλαβες.… όλος αυτός ο χρόνος που σου είπα , για μένα είναι. Σε αυτό το μέρος που ρίζωσα, τον ζω τον χρόνο μου, δεν το κυνηγώ».
Με τον δείκτη του χεριού του δείχνει ένα άσπρο τροχόσπιτο κάτω από μια αιωνόβια βελανιδιά και συνεχίζει ακάθεκτος την σκέψη του.
«Εδώ είναι το σπίτι μου, ο τόπος και οι εικόνες που επιλέγω για να ζήσω. Να “ζήσω”», μου τονίζει με έμφαση. «Και όταν με πιάνει η μοναξιά και με στριφογυρίζει, γυμνώνομαι και πέφτω στο ποτάμι , αφήνοντας το να κάνει αυτό που ξέρει καλά … να ρέει, και να γαληνεύει ψυχές και σώματα.
Το βλέμμα του, κράμα ζωντάνιας και γαλήνης, θαρρείς και υπάρχει μια έμψυχη σχέση με ότι τον περιβάλλει. Το ερώτημα που ακολουθεί, κυνικό μεν, αλλά απαραίτητο για να λύσει τον προβληματισμό μου.

 

Τι κάνεις όμως τους μήνες που είσαι κλειστά , πως τα βγάζεις πέρα;

« Δεν κλείνω ποτέ. Και το χειμώνα ο κόσμος έρχεται στα μέρη μας. Η περιοχή αργά, αλλά σταθερά αναπτύσσεται. Ήπιες μονάδες τουριστικής εκμετάλλευσης που σέβονται το περιβάλλον, δημιουργούνται χρόνο με το χρόνο. Προσελκύουν όλο και περισσότερο κόσμο, που μοιράζεται σε ποικίλες δραστηριότητες. Ιππασία, ράφτινγκ, πεζοπορίες σε ορεινά μονοπάτια είναι το “χρυσάφι” μας. Και προσπαθούμε όλοι να συμβάλουμε, ο καθένας από τον χώρο του στην κατεύθυνση της υγιούς ανάπτυξης του τόπου μας. Όσον αφορά το δικό μου επάγγελμα, εκτός από την σταθερή ποιότητα που προσπαθώ να προσφέρω στους ανθρώπους που με εμπιστεύονται ,σχεδιάζω και ονειρεύομαι τις μελλοντικές δραστηριότητες του ιππικού ομίλου. Έχω διαπιστώσει ότι τα παιδιά είναι πιο απαιτητικά από εμάς. Οπότε πρώτο στα σχέδια μου, ένας παιδότοπος, με ασφαλείς δραστηριότητες αποκλειστικά για αυτά. Μέσα από αυτό (γέλια), σκέφτομαι εμμέσως και τους γονείς και ιδίως τις μητέρες που αγχώνονται λίγο παραπάνω για τα «βλαστάρια» τους.
Το δεύτερο μου σχέδιο είναι να φτάσω στο επίπεδο να διοργανώνω, και πιστεύω ότι αυτό θα πραγματοποιηθεί σύντομα, ολιγοήμερες ιππικές εκδρομές. Για φαντάσου το λίγο… ιππασία στα ορεινά μονοπάτια της περιοχής, φαγητό στην φύση και ύπνος κάτω από τα αστέρια. Δεν είναι τέλειο, τι λες;»

Φυσικά απαντώ με χαρά , και βάζω το όνομά μου πρώτο-πρώτο στην μελλοντική του λίστα.
Την συζήτησή μας διακόπτει το κορνάρισμα ενός μικρού λεωφορείου.
Ανοίγει τις πόρτες του, και η έκπληξη στο βλέμμα των ανθρώπων που μεταφέρει, ανακαλεί στην μνήμη μου το δικό μου βίωμα, λίγη ώρα πριν.
Το λιόγερμα χρυσώνει την ράχη του Ορφέα, δίνοντας στον καλπασμό του υπερφυσικές πλέον διαστάσεις .


Από ποια πόλη σκέφτηκα, άραγε, να έρχονται τούτοι οι καινούργιοι επισκέπτες.
 

  • Του Βασίλη Α. Πουλαρίκα με φωτογραφίες του ιδίου.: Του Βασίλη Α. Πουλαρίκα με φωτογραφίες του ιδίου.

Ο νερόμυλος του Κρυονερίου

Ο νερόμυλος του Κρυονερίου

Ο Νερόμυλος δημιουργήθηκε το 2000 απο τον...

"Το ζεύκι"

Παρουσίαση ταβέρνας "Το ζεύκι" στον Βαθύκαμπο Άρτας    

Άραχθος Χαγιάτι

Άραχθος Χαγιάτι

Το Ξενοδοχείο ''Άραχθος Χαγιάτι'' βρίσκεται στην Φτέρη...

Οινοποιείο Κώστα Βασιλείου

Οινοποιείο Κώστα Βασιλείου

Επισκεφθήκαμε το οινοποιείο του Κώστα Βασιλείου στον...

Καφενείο πλατείας Ναζαίων Κώστα Καλιακάτ…

Καφενείο πλατείας Ναζαίων Κώστα Καλιακάτσου

Τις Απόκριες επισκεφτήκαμε και εμείς το καφενείο...

kalesma